می ترسم ماه دیگر قدم در اتاقم نگذارد

هر شب بر بام رویاهایم می ایستم تا شاید دست در دست ماه به دیدارم بیایی

هر چقدر هم که دور باشی دست فرشتگان را می گیرم و نیلوفرانه آنقدر از ستاره ها بالا می آیم تا به تو برسم

آسمان همچو صفحه دل من
روشن از جلوه های مهتابست
امشب از خواب خوش گریزانم
كه خیال تو خوشتر از خوابست
خیره بر سایه های وحشی بید
می خزم در سكوت بستر خویش
باز دنبال نغمه ای دلخواه
می نهم سر بروی دفتر خویش
تن صدها ترانه میرقصد
در بلور ظریف آوایم
لذتی ناشناس و رویا رنگ
می دود همچو خون به رگهایم
آه ... گویی ز دخمه دل من
روح شبگرد مه گذر كرده
یا نسیمی در این ره متروك
دامن از عطر یاس تر كرده
بر لبم شعله های بوسه تو
میشكوفد چو لاله گرم نیاز
در خیالم ستاره ای پر نور
می درخشد میان هاله راز
ناشناسی درون سینه من
پنجه بر چنگ و رود می ساید
همره نغمه های موزونش
گوییا بوی عود می آید
آه... باور نمیكنم كه مرا
با تو پیوستنی چنین باشد
نگه آن دو چشم شور افكن
سوی من گرم و دلنشین باشد
بیگمان زان جهان رویایی
زهره بر من فكنده دیده عشق
می نویسم بر وی دفتر خویش
جاودان باشی ای سپیده عشق

 

ره آسمان درون است

پر عشق را بجمبان

پر عشق چون قوی شد

غم نردبان نباشد

تو مبین جهان ز بی روح

که جهان درون دیدست

چو دو دیده را ببستی

زجهان جهان نماند

مالکِ نفْس خود باشید

 

 

مجموع عمر آدمی در دنیا ساعتی بیش نیست. آنچه از این ساعت گذشته است، معدوم شده است و لذت و المی از آن احساس نمی کنید و آنچه از آن هنوز نیامده است، نمی دانید چیست. سرمایه موجود و پرارزش عمر، تنها همان لحظات نقدی است که اکنون در اختیار ماست و در آن به سر می بریم.

 

 

 

 

  مادر نور چشمانت گرمی بخش وجودم است

 

 

           به بهشت نمی روم اگر مادرم آنجا نباشد

 

 

 

 

بي تو مهتاب شبي باز از آن كوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم

شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم،

شدم آن عاشق ديوانه كه بودم 

 در نهانخانه ي جانم گل ياد تو درخشيد

باغ صد خاطره خنديد

عطر صد خاطره پيچيد

 يادم آمد كه شبي با هم از آن كوچه گذشتيم

پرگشوديم و در آن خلوت دلخواسته گشتيم

ساعتي بر لب آن جوي نشستيم

تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت

من همه محو تماشاي نگاهت

 آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ماه فرو ريخته در آب

شاخه ها دست برآورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

 يادم آيد : تو به من گفتي :

از اين عشق حذر كن!

لحظه اي چند بر اين آب نظر كن

آب ، آئينه عشق گذران است

تو كه امروز نگاهت به نگاهي نگران است

باش فردا ،‌ كه دلت با دگران است!

تا فراموش كني، چندي از اين شهر سفر كن!

 با تو گفتم :‌

"حذر از عشق؟

ندانم!

سفر از پيش تو؟‌

هرگز نتوانم!

روز اول كه دل من به تمناي تو پر زد

چون كبوتر لب بام تو نشستم،

تو به من سنگ زدي من نه رميدم، نه گسستم"

باز گفتم كه: " تو صيادي و من آهوي دشتم

تا به دام تو درافتم، همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم

سفر از پيش تو هرگز نتوانم، نتوانم...!

 اشكي ازشاخه فرو ريخت

مرغ شب ناله ي تلخي زد و بگريخت!

اشك در چشم تو لرزيد

ماه بر عشق تو خنديد،

يادم آيد كه از تو جوابي نشنيدم

پاي در دامن اندوه كشيدم

نگسستم ، نرميدم

 رفت در ظلمت غم، آن شب و شب هاي دگر هم

نه گرفتي دگر از عاشق آزرده  خبر هم

نه كني ديگر از آن كوچه گذر هم!

بي تو اما به چه حالي من از آن كوچه گذشتم!

 

 

^{یک شبی مجنون نمازش را شکست}             

                                                 ^{بی وضو در کوچه ی لیلا نشست}

^{عشق آن شب مست مستش کرده بود}     

                                                  ^{فارغ از جام الستش کرده بود}

^{سجده ای زد بر لب درگاه او}       

                                                   ^{پر ز لیلا شد دل پر آه او}

^{گفت یارب از چه خوارم کرده ای}     

                                                  ^{برصلیب عشق دارم کرده ای}

^{جام لیلا را به دستم داده ای}   

                                                  ^{وز در این بازی شکستم داده ای}

^{نیشتر عشقش به جانم می زنی}     

                                                  ^{دردم از لیلاست آنم می زنی}

^{خستم زین عشق ها دل خونم مکن}    

                                                  ^{من که مجنونم تو مجنونم مکن}

^{مرد این بازیچه دگر نیستم}           

                                                  ^{این تو و لیلای تو من نیستم}

^{گفت ای دیوانه لیلایت منم}           

                                                   ^{درگه پنهان و پیدایت منم}

^{سالها با جور لیلا ساختی}            

                                                  ^{من کنارت بودم و نشناختی}

^{عشق لیلا در دلت انداختم}            

                                                  ^{صد قمار عشق یکجا باختم}

^{کردمت من آواره ی صحرا ، نشد}         

                                                 ^{گفتم عاقل می شوی اما نشد}

^{سوختم در حسرت یک یاربت}           

                                                 ^{غیر لیلا هیچ نیامد بر لبت}

^{روز و شب او را صدا کردی ولی}       

                                               ^{دیدم امشب با منی گفتم بلی}

^{مطمئن بودم به من سر می زنی}    

                                               ^{در حریم خانه ام در می زنی}

^{حال این لیلا که خوارت کرده بود}  

                                              ^{درد عشقش بی قرارت کرده بود}

^{مرد راهش باش تا شاهت کنم}   

                                              ^{صد چو لیلا کشته در راهت کنم}

 

خداوندا

به من قدرتی ده که آنچه را تو دیر میخواهی من زود نخواهم

 

آسمان چشم های خسته ام

 

                                    غمگين مباش